Soe Moe Thein

I woke up at 2.30 am and I tried to fall asleep again. Sadly I could not and I just stayed awake while lying down and rolling on my bed. At 4.30 I stopped trying to fall asleep and keep my bed neatly and leaned towards the wall and closed the windows. I got plenty of time to check my things for the last time. I took a slow nice warm bath and after all dressed up, I offered drinking water to Buddha and worshipped. I prayed from my heart that my long break will end with peace and everything go smoothly along the way. I felt looking smart because I wore a formal long sleeved white shirt and black pants. I put on the red hoodie with zip opened on top of the white shirt. I also put on a pair of shoes. I prefer slippers than shoes. But shoes take a big space to pack inside my bag. It was raining and I noticed that most of the time I am leaving Singapore, it rains which is not quite strange because there are rains in Singapore all year round. The feeling of leaving Singapore with rains also g...

When the days of my long break are getting nearer, I am thinking a lot and there are so much things on my mind. Yesterday morning, I was imagining myself and giving a thanks speech at the end of the graduation ceremony. I was practicing for it. What I should include and how I should say it. But my voice was lacking the strength and energy and it did not sound like it was come out in my imagination. At first,  I wanted to add it here but I dropped my phone while writing this diary on my tablet and I paused for a while and changed my mind about adding it. There is some more reasons why I want to take my two cameras instead of my friend's one is because I do not like to see some of the things are not utilised and left to be wasted although  they are in good  conditions. For this trip,  I needed a lot clothings to be bought, especially jackets and coats.  I searched around my house because I am sure that my friends who had moved out from the house will definitely...

I said I was going to research what things to do and eat in Edinburgh and London. I have done enough during these days. Sometimes I got overwhelmed by those things that I found out. I do not want to mention details about those. Lately I realised that I am planning a lot details which I am not sure those will pan out on the actual trip or not. I decided to stop planning and researching. I have done enough of it. I got oyster cards that I ordered to be shipped to Singapore. My poly friend has already decided which place to go from 1st of March until 4th. We will go to Pha An, the capital of Karen state in Myanmar. He has bought the express tickets for three, me, him and another poly friend and booked a hotel for two nights. We are leaving Yangon at 8:30pm on 1st of March and we will be reaching Pha An next day early morning. The journey from Yangon to Pha An usually takes about 7 to 8 hours. I do not want to plan for this trip and I will follow my friend's plan. He used to travel ...

It's not easy to decide whether I am going for this trip or not. After I finished my exam in May 2016, I asked my parents whether they want to go for a graduation trip or not. They said it's up to me. So I think it's quite expensive and too much of a burden for me since I do not have any savings at that time. I decided not to go and they asked whether I can attend the graduation ceremony in Singapore, if I can, they can also easily come visit Singapore. But I can't because I was doing private studies and the ceremony they hold is for their students who joined and studied at their institutions. When Mom knows that I can't attend the ceremony, she asked me to check for the gown and hire it and take a graduation photoshoot with parents. I can feel that she wants to attend for her son's graduation ceremony. So I decided, Okay Mom, we will go to UK. Do not worry about money. I will try to make it happen. You know parents. Sometimes they are quite tough to deal wi...

This trip is quite important for me and I decided to make a diary so that I can write all the things I see and feel on the trip. First let me explain why this trip is important. I am lost. I do not know what I want to be in my life. Actually I have been lost for past three or four years. But thanks to my mom, I happened to attend the University and study for Management. So these three years had been quite busy for me as I was trying to graduate in three year time. But I do know that I have been lost. Finally I graduated and this is the reason that this trip is going to happen. I have not mentioned yet why this trip is important. I realize myself that there aren't anything that I want to accomplish in my life so I decided to become a Buddhist monk a year after this trip. You may wonder why??? I wonder myself too. Is it because I was born as a Buddhist? It was my upbringing issues? Actually I did not have any upbringing issues. I had a normal childhood. I do not know why exactly. ...

အမေ နွေအခါမှာ ပိတောက် မိုးရောက်တော့ ပဒုမ္မာ ဆောင်းမှာတော့ သဇင်မင်း ရာသီအတွင်း ကြိုင်လှိုင် အလှချင်းပြိုင်ကြတဲ့အခါပေါ့။ အမေရဲ့ မေတ္တာတရား နွေမှာပဲ ပူနေနေ မိုးစွေလို့ပဲ အေးအေး သဇင်လေးတွေပွင့်တဲ့ရာသီ ဆောင်းမပီ့တပီမှာပဲဆိုဆို အပိုအလိုမရှိ ပကတိ မေတ္တာတရား ယိုစီးကျသွားတာတော့ အတူတူပဲနော်။ ဘယ်ရင်ခွင်ဘယ်လောက်အေးအေး ဘယ်ရေအေးဘယ်လောက်စင်စင် ဘယ်သခင် ဘယ်လို စောင့်ရှောက် စောင့်ရှောက် ဘယ်စကားဘယ်လောက်ချိုချို အမေ့ကိုတော့ မမှီနိုင် နို့ရည်အိုင်ထဲက အမေ့သား ဒါကြောင့်များ အားရှိတယ်ထင်ရဲ့။ "အမေ" လို့ ခေါ်ရတဲ့ အရသာ ရင်ခွင်မှာ လျှံဖိတ် ကြည်နူးမှု ပီတိစိတ်တွေနဲ့ အိပ်ရတာ ပျော်တယ်အမေ။ အမေဆိုတာ အင်အား အမေဆိုတာ ဉာဏ်ပညာ အမေဆိုတာ မေတ္တာပင်လယ် ကျယ်ပြောတဲ့ သည်စကား အမေဆိုတဲ့ အားတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ မမောနိုင်အောင် ပြေးခဲ့တဲ့ခရီး ဟော ခုတော့ တော်တော်ကြီးတောင် ရောက်ခဲ့ပါပြီ အမေ။ အမေ့ကို သတိရ ရွာပြန်လို့ လွမ်းကြတဲ့အခါ ရွာဝက ပိတောက်ပင်ကြီး ဆီးလို့သာ ပြုံးပြ မောရာက ပျော်တယ်အမေ။ သည်မြေ သည်ရေ သည်ယာမြေ စပါးတောမှာ ပျော်မောခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့မေတ္တာတရား ဟော ခုထိ သင်းသင်းလေးတောင် ရှိ...

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တစ်ဦးရဲ့ တာဝန် ၄ ရပ် အကြောင်းမပြောခင် မြတ်စွာဘုရားရှင်အားလုံးတို့ရဲ့ မပြောင်းမလဲသော နေရာလေးခုကို အရင်သိထားသင့်ပါတယ်။ ၁ မြတ်စွာဘုရားရှင်တိုင်း သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီးကို ရရှိတော်မူသော ဗောဓိပင်တည်နေရာ ၂ မြတ်စွာဘုရားရှင်တိုင်း တရားဦး ဓမ္မစကြာတရားဟောတော်မူသောနေရာ ၃ မြတ်စွာဘုရားရှင်တိုင်း တာဝတိံသာနတ်ပြည်မှာ မယ်တော်ကျေးဇူးဆပ်ရန် အဘိဓမ္မာတရားတော်ဟောကြားတော်မူပြီး လူ့ပြည်သို့အပြန် ပထမဆုံးခြေဖဝါးစချသော နေရာ ၄ မြတ်စွာဘုရားရှင်တိုင်း ဇေတဝန်ကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ကုတင်ခြေလေးချောင်းထောက်သောနေရာ ထိုလေးနေရာတို့သည် ပွင့်ခဲ့ပြီးသောမြတ်စွာဘုရားရှင်များနှင့် နောင်ပွင့်တော်မူမည့် ဘုရားရှင်တိုင်း ရှောင်လွဲမရသော တစ်လက်မပင် မရွေ့မလျော့သော တစ်ထပ်တည်းကျသော နေရားလေးခုပင်ဖြစ်ပါသည်။ ထို့အတူပင် လူဖြစ်လာပြီ ဆိုလျှင်လည်း ရှောင်လွဲမရသော လုပ်ငန်းတာဝန်လေးရပ်ရှိပါသည်။ ၁ ဗောဓိပင်ရင်းတွင် ကိလေသာအကုန်အစင် ပယ်ခွာနိုင်သောကြောင့် ကိလေသာကုန်ခမ်းရန်အားထုတ်သောလုပ်ငန်း နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း အားထုတ်သောလုပ်ငန်းသည် အကောင်းဆုံးနှင့် အမွန်မြတ်ဆုံးလုပ်ငန်းပင်ဖြစ်ပါသည်။ ၂ တရားဦးဓမ္မာစကြာသည် သစ္စာလေးပါးအကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။ ...

ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တိုင်း အနည်းဆုံးမဖြစ်မနေ ယုံကြည်သင့်တဲ့ အချက်များတွင် အခြေခံကျသော အချက်တစ်ချက်ဖြစ်သော ကံ ကံ၏အကျိုး အကြောင်းနည်းနည်းပြောချင်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များသည် ကံ ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ကြသော်လည်း အများစုမှာ ယုံကြည်မှုသက်သက်ဖြင့်သာ ယုံကြည်နေကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု ခံယူမိပါသည်။ တကယ်သိ တကယ်နားလည်၍ လက်ခံကျင့်သုံးနှလုံးသွင်းမှသာ တကယ့်ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များဖြစ်နိုင်ကြပြီး ဖြစ်ရကျိုးလည်းနပ်ကြပါလိမ့်မည်ဟုထင်မိပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်ဆိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓ = သစ္စာလေးပါးကို ကိုယ်တော်တိုင်ထိုးထွင်းသိမြင်သူအား ဘာသာ=ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု၌ ဝင်=သက်ဝင်သူ ဟူ၍ဖြစ်ပါသည်။ ဗုဒ္ဓကို ယုံကြည်သည်ဆိုလျှင် ဗုဒ္ဓ၏ အဆုံးအမကို လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့်သာ ယုံကြည်ခြင်းမြောက်ပါလိမ့်မည်။ ဗုဒ္ဓက ကံ ဆိုသည်မှာရှိသည် ကံ၏အကျိုးဆိုသည်မှာရှိသည် ယင်းကံနှင့်ကံ၏အကျိုးကို သမ္မာဒိဋ္ဌိ= ကောင်းစွာအမှန်သိမြင်ရမည်ဟု မိန့်တော်မူပါသည်။ ကောင်းစွာသိမြင်ရမည် ဟူသောအချက်မှာ အရမ်းကို အခြေခံကျပြီး အရေးကြီးပါသည်။ အများအားဖြင့် ကံဟုပြောလျှင် မမြင်ရသောကံ အတိတ်ကံ အကုသိုလ်ကံ ကုသိုလ်ကံ ဘုန်းကံဟု သဘောပေါက်ကြပါလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သဘောပေါက်ရုံမျှနှင့် ကမ္မသက္ကတ္တာ သမ္မာဒိဋ္ဌိ...

လောကမှာလူနာသုံးမျိုးရှိပါတယ် ပထမလူနာက သင့်တင့်မျှတတဲ့ အစားအသောက် ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ သင့်တင့်မျှတတဲ့ ဆေးဝါး ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ ကောင်းမွန်စွာစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ လူနာစောင့်အရှာက် ရသည်ဖြစ် မရသည်ဖြစ်စေ ရောဂါပျောက်သည် ဖြစ်၏ ဒုတိယလူနာက သင့်တင့်မျှတတဲ့ အစားအသောက် ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ သင့်တင့်မျှတတဲ့ ဆေးဝါး ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ ကောင်းမွန်စွာစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ လူနာစောင့်အရှာက် ရသည်ဖြစ် မရသည်ဖြစ်စေ ရောဂါမပျောက်နိုင်သည် ဖြစ်၏ တတိယလူနာက သင့်တင့်မျှတတဲ့ အစားအသောက် ရပါကပျောက်၏ မရပါကမပျောက် သင့်တင့်မျှတတဲ့ ဆေးဝါး ရပါကပျောက်၏ မရပါကမပျောက် ကောင်းမွန်စွာစောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ လူနာစောင့်အရှာက် ရပါကပျောက်၏ မရပါကမပျောက် ထို့အတူပင်လျှင် ပထမလူက ဘုရားနဲ့တွေ့ကြုံရပြီး ဘုရားဟောကြားသော တရားနာရသည်ဖြစ်စေ မနာရသည်ဖြစ်စေ ဘုရားဟောကြားသော တရားရေအေး သောက်ရသည်ဖြစ်စေ မသောက်ရသည်ဖြစ်စေ ဘုရားတပည့်သာဝကများ၏ တရားနားကြားရသည်ဖြစ်စေ မနားကြားရသည်ဖြစ်စေ နိဗ္ဗာန်သို့ဆိုက်ရောက်နိုင်၏ ဒုတိယလူက ဘုရားနဲ့တွေ့ကြုံရပြီး ဘုရားဟောကြားသော တရားနာရသည်ဖြစ်စေ မနာရသည်ဖြစ်စေ ဘုရားဟောကြားသော တရားရေအေး သောက်ရသည...

မနေ့တနေ့က ကျွန်တော်ကျောင်းက food court 4 မှာနေ့လည်စာစားပြီး စာကြည့်တိုက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျောင်းကြီးက ပိတ်ထားတော့ တိတ်ဆိတ်ပြီး ခြောက်ကပ်နေတဲ့အပြင် နေကလည်း အရမ်းကိုသာနေတာ ကော်ဖီအေးခွက်ကို ကိုင်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း လမ်းလျှောက်ရင်း အထီးကျန်သလို ခံစားမှုမျိုးတော့ ရပါရဲ့ ဒါပေမယ့် ကွန်ကရစ်ခင်းထားတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ဘေးမှာ ကားအနည်းငယ် ရပ်ထားတဲ့ လမ်းမအလယ်မှာ လျှောက်နေရတာ အထီးကျန်မှုကို အပြည့်အဝ မခံစားရသလို ဖြစ်နေလေရော။ စိတ်ထဲကလည်း အခုလို တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး အခုလိုပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ သစ်ပင်တွေ စီစရီပေါက်နေတဲ့ မြေနီလမ်းကျဉ်းလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ရလျှင် အထီးကျန်မှုကို အပြည့်အဝခံစားလို့ ရမှာဘဲလို့ တွေးနေခဲ့မိပါတယ်။ ထိုကဲ့သို့ မပီပြင်လှသော အထီးကျန်မှုကို ခံစားရင်း လမ်းလျှောက်နေတုန်း ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်သို့ စွယ်တော်ရွက်လေးတစ်ရွက် ကြွေကျလာပါတယ်။ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ချက်ချင်းပဲ နှစ်လွှာပေါင်းမှ တစ်ရွက်ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ စကားသံကြားမိပြီး အနည်းငယ်ရယ်မိပါတယ်။ ကြားဖန်များလို့သာ သိတာပါ ဒါပေမယ့် စွယ်တော်ရွက်ကို ဘာလို့ အဲ့လိုပြောကြလဲဆိုတာ သေချာမတွေးမိပါဘူး။ ဘာကြောင့်ရယ်တာလဲ ဆိုတော့ ငယ်ငယ်က သူင...

မနေ့က စာပေဟောပြောပွဲမှာ ဆရာမဂျူးပြောသွားတာလေးကို သဘောကျမိလို့ ပြန်လည်ဖော်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ပါ။တခါတုန်းက ငှက်တွေအားလုံး အမြင့်ဆုံးနဲ့ အဝေးဆုံးပျံနိုင်တာကို ပြိုင်ကြတယ်။ပြိုင်ပွဲမစမီ လင်းယုန်ငှက်ကြီးပဲ အနိုင်ရမယ်လို့ ကောလဟာလထွက်နေတာပေါ့။ တကယ်ပြိုင်တော့လည်း လင်းယုန်ငှက်ကပဲ ဦးဆောင်နေတယ်။လင်းယုန်ငှက်က သူ့အတတ်နိုင်ဆုံး ပျံပြီးသွားတော့ ပင်ပန်းနေပြီ။အဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့အတောင်ပံအောက်မှာ ခိုပြီးလိုက်လာတဲ့ နှံပြည်စုတ်ငှက်က ထပျံပြီး အမြင့်ဆုံးနဲ့ အဝေးဆုံးကို ရောက်ပြီးအနိုင်ရသွားပါတယ်။ ဆရာမပြောချင်တာကတော့ ကိုယ့်မှာအမှီကောင်းရှိပြီး အဲ့အမှီကောင်းကို ကောင်းကောင်းအသုံးချနိုင်ရင် လိုရာကိုရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ပြောလိုခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ဆရာမဆိုလိုချင်တဲ့အတိုင်းပဲ တွေးဖြစ်ကြရင်တော့ တော်တော်လေးကို ကောင်းပါတယ်။ကျွန်တော့အနေနဲ့ နည်းနည်းအတွေးလွန်သွားတော့ ဒုက္ခရောက်ကုန်ပါတယ်။ကျွန်တော်တွေးမိတာက ဆရာမက ငှက်တွေပြိုင်ပွဲဝင်တယ်ဆိုတော့ ပြိုင်ပွဲမှာ စည်းကမ်းဆိုတာတော့ ရှိစမြဲပဲပေါ့။ပြီးတော့ကိုယ့်ငှက်အမျိုးရဲ့ဂုဏ်ကို ဖော်ဆောင်တဲ့ပွဲလည်း ဖြစ်ပြန်ဆိုတော့ သူများအားကိုသုံးပြီး အမြင့်ဆုံး၊အဝေးဆုံးဆိုတဲ့ နေရာကိုရ...

ဘဝဟာ တည့်တည့်ကလေးထောင်ထားတဲ့ လောင်ကျွမ်းနေသော စီးကရက်လေးတစ်လိပ် သူ့အတိုင်းလေးထောင်ထားရင် အငွေ့လေးတလူလူနဲ့လောင်ကျွမ်းနေရော လောင်ကျွမ်းပြီးသားအပေါ်က ပြာတောင့်လေးက စီးကရက်လေးရဲ့ ဖြစ်ပြီးသားအတိတ် မီးခိုးငွေ့တွေ့က ဖြစ်စဉ် ပေါ်လာပြီးအဝေးတစ်နေရာကို လွင့်ပြည်ပျောက်သုဉ်းသွားပြီး အမှတ်ရစရာလေးတွေကိုတော့ ပြာတောင့်အဖြစ် ထိန်ချန်ထားပေးခဲ့တယ် လေပြည်ညှင်းက အချိန်ပေါ့ စီးကရက်လေးကို တစ်စစနဲ့တိုက်စားသွားတာ အောက်စီဂျင်ကိုတစ်ခါတစ်ခါမုန်းမိပါရဲ့ တစ်ခါတစ်ခါလည်းကျေးဇူးတင်မိပါရဲ့ သူ့ကြောင့် ပျော်စရာအချိန်လေးတွေ ရောက်လာသလို သူ့ကြောင့်ဘဲ ပျော်စရာအချိန်လေးတွေ ကုန်ဆုံးသွားတယ် သူ့ကြောင့် ဝမ်းနည်းစရာအချိန်လေးတွေ ရောက်လာသလို သူ့ကြောင့်ဘဲ ဝမ်းနည်းစရာအချိန်လေးတွေ ကုန်ဆုံးသွားတယ် ပျော်စရာအချိန်ရောက်တဲ့အခါ အောက်စီဂျင်ကို ခဏလောက်လျှော့ပေးလို့ရရင် ဝမ်းနည်းစရာအချိန်ရောက်တဲ့အခါ အောက်စီဂျင်ကို ခဏလောက်တိုးပေးလို့များရခဲ့ရင် ပျော်စရာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်းနည်းစရာဘဲဖြစ်ဖြစ် အမှတ်တရဖြစ်ခဲ့ရင် ပြာတောင့်ကလေးကတော့ သစ္စာရှိစွာထားပေးလျှက် မုန်းစရာအကောင်းဆုံး ကတော့လေပြင်းဘဲ သူများတစ်ချက်လောက် တိုက်လိုက်ပြီဆိုရင် အမှတ်ရစရ...

ကျွန်တော်ခုနှစ်တန်းကနဲ့တူတယ်။ သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်နှင့် ခုံတန်းတစ်ခုတည်း အတူထိုင်သော သူငယ်ချင်းစုထွေး ပြောသောဉာဏ်စမ်းလေးပါ။ သူလည်း ဘယ်ကသိခဲ့ကြားခဲ့လည်း မသိဘူး။ တော်တော်လေးကို ကောင်းတယ်။ ပုစ္ဆာက ဦးထုပ်ရောင်းတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်မှာ ဦးထုပ်ငါးလုံးရှိတယ်တဲ့။ သုံးလုံးကအနီ။ ကျန်နှစ်လုံးကအဖြူ။ အဲ့အကြောင်းကို သူက လူသုံးယောက်ကို ပြောပြပြီး ဦးထုပ်တစ်ယောက် တစ်လုံးစီ ဆောင်းပေးလိုက်တယ်။ ထိုလူသုံးယောက်က အရပ်မျက်နှာတစ်ခုတည်းကို မျက်နှာမူပြီး လမ်းလျှောက်သွားတယ်ဆိုတော့ကာ နောက်ဆုံးက လျှောက်တဲ့သူက သူ့ရှေ့ကလျှောက်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဦးထုပ်ကို မြင်နေရတာပေါ့။ ထို့အတူ အလယ်က တစ်ယောက်ကလည်း သူ့အရှေ့က လျှောက်တဲ့ ပထမဆုံးလူရဲ့ဦးထုပ်ကို မြင်နေရတာပေါ့နော်။ ရှေ့က ပထမဆုံးလျှောက်သွားတဲ့သူက ဘယ်သူ့ဦးထုပ်မှ မမြင်ရဘူးပေါ့။ သူကလည်း ဘယ်သူ့ဦးထုပ်မှ မမြင်ရရင်နေပလေ့စေပေါ့။ သူ့ဦးထုပ်ရဲ့ အရောင်ကိုတော့ သူသိချင်တယ်လေ။ အဲ့တော့သူက မေးခွန်းတစ်ခုကို သူ့နောက်က နှစ်ယောက်ကို လမ်းလျှောက်ရင်း မေးတယ်။ ဟေ့ကောင်တွေပေါ့ မင်းတို့တွေ ကိုယ့်ဦးထုပ်ရဲ့ အရောင်တွေကို ကိုယ်သိလားလို့ မေးတော့ နှစ်ယောက်လုံးက မသိဘူးလိ...

ကျွန်တော်ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းမထွက်မီ တက်ခဲ့တဲ့ သင်တန်းတွေက အများကြီးဘဲ။ ဘာတခုမှ သေသေချာချာတတ်တယ်လို့ကို မရှိဘူး။ Auto Cad ကလွဲလို့ပေါ့။ ဪမြန်မာနိုင်ငံမှ ကျောင်းသူကျောင်းသားများ ကျွန်တော့လို မဖြစ်ကြပါစေနဲ့ ဆိုတဲ့ရည်ရွည်ချက်နဲ့ ရေးလိုက်တာပါ။ တခုခုကို သေသေချာချာဇောက်ချပြီး လုပ်သင့်တယ်။ လောဘမကြီးသင့်ဘူး။ တခုမှ မလုပ်ဘဲ စိတ်လေနေတာမျိုးကျတော့လည်း မကောင်းပြန်ဘူး။ ဟိုယောင်ယောင်ဒီယောင်ယောင်နဲ့လေ အခုကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ကျွန်တော်ဖြစ်နေလိုသလိုမျိုးပေါ့။ ဒါကြောင့် ဘလော့ရေးဖြစ်တာလည်း ပါတယ်။ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းစောင့်နေတုန်းက ကိုးတန်းမှာ စခင်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။ သူက မင်းနိုင်ငံခြားသွားအထူးအမြန်သင်တန်းတက်နေတယ်ကြားလို့ ဆိုပြီးဖုန်းဆက်လိုက်တာတဲ့။ အဲ့အချိန်တုန်းက နိုင်ငံခြားပိုးဝင်နေတာ။ သွားချင်လိုက်တာလည်း နန့်နန့်တက်ပဲလေ။ အသိအန်တီတစ်ယောက်က ပိုလီအကြောင်း ပြောဖူးတော့သူငယ်ချင်းကို ပိုလီသွားမလို့လို့ ပြောလိုက်တာ။ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဖို့ အတွက်လည်းစုံစမ်းပြီးပြီ။ အောင်စာရင်းထွက်တာနဲ့ သွားတက်မှာလို့ ပြောတော့သူလည်း စိတ်ဝင်စားတယ်တဲ့ အောင်စာရင်းထွက်ရင် အတူတူသွားတက်ကြဖို့ ပြောရင်း...

ဒီနေ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဖွင့်မှုကို လက်ခံနားထောင်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရှိကနေပြီးဘဝသင်ခန်းစာအများကြီးရလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီသူငယ်ချင်းဆိုတာက ကိုးတန်း၊ဆယ်တန်းတုန်းက ကျွန်တော်နဲ့တစ်ခန်းတည်းအတူတူ ပိုလီဝင်ခွင့်အတွက် ကျူရှင်တတ်တော့လည်းအတူတူ၊ ဝင်ခွင့်အောင်တော့လည်း တစ်ကျောင်းတည်းအတူတူ၊ စင်ကာပူကိုထွက်တာလည်းအတူတူ၊ စင်ကာပူရောက်ပြန်တော့လည်း သူ့အစ်ကိုအိမ်မှာအတူတူတည်းပြီး အိမ်ငှားတော့လည်းအတူတူ၊ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်တော့လည်းအတူတူ၊ အိမ်ပြောင်းတော့လည်းအတူတူ၊ ပြောင်းခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်း။ သူနဲ့ပေါင်းလာတာတော်တော်ကြာပြီ။ သူဒီလောက်ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ဆိုးတာဒီတစ်ခါဘဲ တွေ့ဖူးသေးတယ်။ မနေ့ညက အချိန်ပိုင်းအလုပ်က ပြန်ခါနီးအလုပ်ထဲက ငွေကိုင်လုပ်တဲ့မြန်မာအမကြီးက ကုမ္ပဏီကပေးထားတဲ့ တစ်လစာလုပ်အားခစလစ်တွေပေးတယ်။ အခုတလောသူတို့ဆိုင်က အချိန်ပိုင်းအလုပ်သမားအသစ်တွေတိုးလာတယ်။ သူတို့ဆိုင်လို့ဘာလို့ပြောလည်း ဆိုတော့အဲ့သူငယ်ချင်းနဲ့ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီသာတူတာဆိုင်ကမတူဘူး။ ဆိုင်ချင်းတော့နီးတယ်။ သူကထိုင်းစားသောက်ဆိုင်၊ ကျွန်တော်က ဘာလီအင်ဒိုနီးရှားစားသောက်ဆိုင်မှာလုပ်တာ။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့အဲ့ဒီကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တာ တစ်နှစ်ခွဲနီးပ...